Yaprak dikeni…

O ve ben.. Ümit dolu çocuklarıydık eski Türkiye'nin...

O ve ben.. Ümit dolu çocuklarıydık eski Türkiye’nin…

 

yaprak dikeni
dokununca camları
uzaklara muştusuna
bir resmin bir çerçevenin
bölünce ağıt
tüfeğine sabır taşının
konunca kuş
öylesi ekmeklerimizde desen
işte güçte desen, aşkta desen
yok, orada bile yok
bahçelerde koşturmanın,
aynı yerde aynı düşe dalmanın
sonra durup ağlamanın tadı.

yani ümit ediyoruz
daha ötesi de
apak günlere inanmak
hakkımızsa demek ki
resimde kız pelerinli kuş
hadi çık toprak yollara küçük kız
çiçekli elbisenle çık
düşlerinle çık kırmızı pabucunla çık
dutların çağlaların oraya
kardeşim !
göğsüme ser umudu haytalığı acıyı
kardeşim
ne kuş ne pelerin
sen tut beni
yüreğimi tayla
çocukların gül kokusuyla doku tarihimizi,
çocukluğumuzun ekmek kokusuyla…